به گزارش مشرق، کتاب «صدای تاریکی» یک معمای خانوادگیِ پرتعلیق است که بهجای چشم، گوش را قهرمان میکند: دختری که با ریزترین صداها راهروها را میسنجد، در دل مهمانیِ سالگرد مادرش بوی یک راز را میشنود و میفهمد گاهی برای دیدن حقیقت باید تاریکی را دقیقتر شنید.
ساوینا، نوجوانی نابینا که جهان را با صداها میبیند، دو سال پس از مرگ مادر هنوز با فقدان و تغییر دستوپنجه نرم میکند. پدر قصد فروش خانهای را دارد که مادر با وسواس آن را برای راحتی ساوینا بازسازی کرده بود؛ خبری که دل او را میلرزاند. در شبِ سالگرد مادر، مهمانی خانوادگی بهانهای میشود برای ورود «سپیده»—همکار پدر—و سلسلهای از سوءظنها؛ از جمله گم شدن گوشوارههای برلیانِ مادر. حالا ساوینا با «گوشهای تیز» و حافظۀ فضاییِ لمسمحور خود، لابهلای صدای فنجانها، لولاهای در، قدمها و نفسها دنبال حقیقت میگردد و همزمان باید با ترسهایش از جایگزینشدن خاطرهٔ مادر روبهرو شود. نتیجه، روایتی معمایی–خانوادگی است از شنیدنِ تاریکی و پیدا کردن راهی برای پیشروی.
این کتاب در سیزدهمین دوره جایزه کتاب مهر برگزیده شد.
قسمتی از متن کتاب
ساوینا آهی کشید و با قاشق، بستنی را که تقریباً آب شده بود و مقاومتی در برابر فشار قاشق نداشت هم زد. خاله آهی کشید و گفت:
«هر چی من از توتفرنگی متنفر بودم، اون عاشقش بود. بدبختانه این اخلاق مزخرف رو ارث داده به تو. حالا هم که خودش نیست، نوبت توئه.»
ساوینا خندید. فقط خاله بود که میتوانست بلافاصله بعد از گفتن یک جمله احساسی مسخرهبازی در بیاورد و او را بخنداند.
خاله هم با او خندید.
«خب بگو برنامه فردا از کی شروع میشه؟»
«از ساعت هفت. میای دیگه؟»
«سالگرد خواهرمهها! مگه میشه نیام؟ حالا بگو کیا رو دعوت کردید؟»
«درست نمیدونم. بابا مهمونا رو مشخص کرد. فقط چند نفر رو مطمئنم عمه اینا با خانوادۀ عموم، شما و مامان ماه بانو و خاله ماهرخاینا.»
«خوبه، این جوری بعد از مدتها همه همدیگه رو میبینیم. کاری از من برمیاد انجام بدم؟»
«نه، کاری نمونده. شوکت خانوم دو روزه داره خونه رو تمیز میکنه، بابا حلوا و خرماها رو سفارش داده، شام رو هم که از بیرون میارن. واسه پذیرایی هم خود شوکتخانوم هست و خواهرش.»
«خوبه»
ساوینا کمی با خودش کلنجار رفت. بعد با مِنومِن پرسید:
«مامان ماه بانو... میاد؟»
ملیکا آه کشید:
«نمی دونم، گمون نکنم.»
ساوینا با دندان پوست لب پایینش را به بازی گرفت. تا جایی که یادش بود، مامان ماهبانو هیچوقت رابطۀ خوبی با پدرش نداشت. بیاحترامی نمیکرد، اما صمیمی هم نمیشد. برای او، مشکل بین آن دو نفر طبیعی بود، اما هیچ وقت نفهمید چرا مادر بزرگش بعد از مرگ مادر، با او هم مثل پدر سرد شد. قبل از آن هم رابطۀ گرمی بین او و مامان ماهبانو نبود، اما قابل تحمل بود و مثل حالا نبود که اصلاً سراغی از او نگیرد. خاله گفت:
«مامان هنوز نتونسته با مرگ مهدیس کنار بیاد. هنوزم گاهی شبا صدای گریهش رو میشنوم.»

تاب «صدای تاریکی» نوشته نیلوفر مالک و تصویرگری محدثه زینلی، در ۱۹۶ صفحه، در سال ۱۴۰۳ توسط انتشارات مهرک از مجموعه انتشارات سوره مهر منتشر شد.




